Mariiieeeee

🌾Life of an adventure🌾


Ako si Viennie traveler and adventurer and I went a lot of places just to see the entrancing and beauty of the world. Bata pa lang ako nahuhumaling na akong pumunta kahit saang lugar. And I believe that this is my passion in life, to experience and showcase to the world the beauty of so called paradise. I am so thankful that in my early age of my life napuntahan ko na ang mga lugar na dati pangarap ko pa lang. Yung tipong walang check pa ang nasa bucket list mo, ngayon ay halos lahat pulos check na ang nakalagay. Nakatulala ako habang binubuklat ko ang mga litrato ko noon.

Flashbacks:
“Viennie anak, travel ka na naman ba?” Tanong sa akin ni mama habang ako nag-iimpake ng mga gamit na dadalhin ko. “Oo ma,sa ibang lugar na naman ang destinasyon ko. Syempre para may ibang matuklasan. Hahahaha.” Nakangising tugon ko habang nakatitig sa mga nag-aalalang mata ni mama. Hinarap ko ng maayos ang magandang babaeng nasa harapan ko ngayon. “Look mama, don’t worry about me. I’ll be okay promise, walang masamang mangyayari sa akin. Lalabas ako ng buo at uuwi din ako ng buo at bunos may pasalubong pa. Trust me kaya wag kanang malungkot ma.” Seryoso at mahabang usal ko bilang paninigurado sa sistema niyang nag-aalala. “I don’t want to be the hindrance of your happiness nak. Hindi naman malungkot si mama. Unfortunately napakasaya nga ni mama dahil nagagawa na ng kanyang minamahal na anak ang pangarap niya dati pa.” Ani nito sa akin habang nakangiti at hinagkan ko ito ng mahigpit bago hinalikan sa noo. “Mama, salamat kasi nandiyan ka pa simula pa nung una lagi akong sinusupurtahan sa lahat ng gusto ko. I love you, Ma.” Ani ko habang siya mangiyak-ngiyak sa sinabi ko. “Ikaw talagang bata ka OO, sige na maghanda ka na jan at gagawa ako ng baon mo para may makain ka sa biyahe mo. Mahal din kita nak.” I loosen up my tight hugs while smiling then she turned her back to me. Binalikan ko muli ang mga gamit ko at nag-ayos muli. “Salamat nito ma, balik din ako.” Pamamaalam ko nito habang naglalakad papalabas ng bahay. “O siya-siya sige na at baka gabihin ka pa sa daan.” I waved my hands as a reply then starting walking with the huge smile of my face. I took deep sigh at masayang binaktas ang daan papuntang terminal. Kinuha ko ang travel map ko at naghanap ng lugar na mapupuntahan ngunit halos lahat na ka ekis na kasi lahat napuntahan ko na. Isinantabi ko muna ang travel map ko at kinuha ang cellphone kl. there I’ve read an article about Marawi. Yunv tungkol sa giyera na sinapit ng mga kababayan nating Pilipino’ng muslim sa kamay ng mga rebelyosong tao. My tears starting to be a waterfalls; it can’t stop from dropping of tears. Na-aawa ako sa pamilyang nawalan ng mahal sa buhay at sarili nitong tahanan dahil sa giyerang naganap. Pinunasan ko ang mga luhang tumatagaktak sa aking pisngi and there was thought pop up in my mind. ‘Why don’t I try to go to this place?’ Tanong ko sa aking isipan. May kaba man ang namumoo sa aking dibdib ngunit nanaig parin ang pagka gusto kong pumunta. And I changed my destination. The place was secured by the arm force at lahat ng mapupuntahang siyudad ay tahimik dahil sa nagbabadyang panganib sa gabi. Hindi sana ako makakapasok sa entrance na dinaan ko papunta marawi city ng makita ko ang matalik kong kaibigan ng sundalo na naka-destino sa nasabing lugar. I’ve asked him a favor and luckily he granted it. “Men! Full secure. I want you to stay on your own place at wag kang gumawa ng bagay na makakagulo at makakadisturbo sa mga kasamahan ko. Understood?” Mauturidad na tanong nito sa akin. “Yes sir. Yes sir!” Tugon ko naman nito. Mula dito sa kinaroroonan ko kitang kita ko ang bakbakan ng mga sundalo at rebelde. And the scenery I’ve seen right now is the scenery which will break my heart into pieces. Lahat ng kabahayan ay nasira na. Lahat ng pader ay may bakas na bala at pasabog na pinagdaanan. Mga sugatang sundalo at sibilyan ang makikita mo sa parti na patago. Mga dugong bumabanak sa iba’t ibang parti ng semento. At walang ka tao-tao at mga ingay ng baril lamang ang maririnig mo. My hands shaking because of what I’ve seen but I took a chance to take pictures and their was someone caught my eyes; indeed my attention. Isang babaeng may bitbit na sanggol at isang puslit na bata na nakabahag sa bewang niya. They are knocking for help and I was so eager to help them but everything was under alarmed and controlled. “Men! Attack!” Rinig kong sigaw ng mga sundalo kaya’t nag-sipalitan na ng bala ang dalawang kupunan. This scenery of mine is such a tragedy one. I can’t beleaguered time comes it will happen again this kind of war. Napamura ako sa narinig kong bala at napatingin ako sa gawi ng mag-ina na nakita kong nanghihingi ng tulong kanina. Focc. Wala sa sarili habang bitbit ang dalawang anak. And a minute after I saw a man carrying a gun targeting the lady on my peripheral view. And the scenario I’ve seen right now made myself though. It was a slow motion run I did nung walang pasubiling tinakbo ang gawi ng mag-ina.”Kneel down!!!” I’ve shouted. When I made my half of my run sa pagkarinig niya ng sigaw ko ay yumuko ito kaya’t natabunan sila ng malaking bato kaya’t hindi sila natamaan ng bala. Kita ko rin kong paano sinakluluhan ng mga kasundaluhan ang mag-ina ngunit huli na ang akin. When I am near closed to them I heard continuous gun shot targeting my sight. Tumigil ang mundo ko kahit rinig na rinig ko mula sa kinatatayuan ko ang sigaw na yumuko ako ngunit my heart stop a while from beating. And for this time I became deaf. ‘Is this my end?’ I asked inside my mind and everything went black.
————
End of flashbacks.
————
“Nak? Handa ka na ba?” Tanong sa akin ni mama habang ako patuloy na binubuklas ang mga litrato ko noon habang nakatingin sa kawalan na nakangiti. I heard a familliar sound of a crying lady kaya’t nag taka ako. “Ma? Umiiyak ka ba?” Tanong ko sa mama ko habang pilit kong tumingin sa kanyang gawi ngunit tila ata ang mga paningin ko ay nasa ibang deriksyon dahil na rinig ko ang ulit ang boses niya sa tagiliran ko. “Hindi nak. Masaya lang si mama kasi napakalas ng kanyang anak.Kinaya niyang lumaban kahit na nanghihina na siya.” Makahulugang tugon sa akin ni mama. “O siya halika na, aalalayan ka na ni mama at tayo’y hinihintay na ng sasakyan papuntang simbahan.” Usal niya. Itiniklop ko ang litrato ko na kanina ko pa kinakapa-kapa dahil kahit kailan di ko na ulit makikita o masisilayan pa. Dahil tuluyan na akong nabulag 15 years ago. The day where Marawi Siege has been done and that was my last where I can see the world. And now with my rocking chair I travel using my imagination using my past memories I made before. When I am not still blind. Ngunit sa kabila ng lahat I can say that I already pass my limits of being a traveler and adventurer. I helped someone from being endangered and I am thankful that I’ve done heroism to my country men.

🌾Internet Aches🌾

Kakauwi ko lang galing school and I feel so tired today. Pero excited ako kasi finally makaka-usap ko ulit si Flyn, boyfriend ko sa Rpw. Through chats and calls I can talk to him for a couple of hours.
—-
I log in my Rpw account and here I received 11 messages yet I don’t received from him.

‘Flyn? Do you still love me?’ A thought that was pop up in my mind. It’s been two weeks hindi parin kami nag kausap dalawa. Kasi pareho kaming busy sa pag-aaral namin. I have lot of works to be passed by the due and he is doing too. We were both busy in our school works. Pero hindi ko nakakalimutan na mag message sa kanya every day. Nakakalungkot man pero kailanggan kung aminin sa sarili ko na hindi kami tunay na mag on kasi nga were just both portraying. Pilit kung binabaliwala ang lahat. A minute passed and there he is. Online siya. I click his name and greet him.
Me: Hey babe! I miss you.
Message Sent.After 10 minutes.
Typing…
Flyn: Hey. Yeah.
Fuck! For almost 10 minutes of waiting yan lang? ‘Hey.Yeah?’ Pagdadabog ko sa likod ng aking isipan.
Me: Hey. Yeah? What’s that flyn?
Flyn: Typing…..
Me: What’s the problem?
Flyn: Nothing.
No! There it is. As much as I want to know but I don’t want to waste our time, my time arguing this fucking shit small problem!
Me: Okay. You say so.
Me: Babe. How you doing? You okay? Kung pagod ka na just please help your self to rest. Give rest to your self. Wag mong pagurin baka mag-kasakit ka.
Flyn: Okay. Thank you babe. Goodbye.
Me: Iloveyou babe.
Seen
Offline
Ouch. Nasaktan ako. Yun lang? Tapos na agad? Ghad! Kung alam mo lang how much I missed you babe. Ganito ako karupok pag dating sa’yo. Tumulo ang nagbabadyang luha sa aking mga mata. “Okay lang naman ako e. Okay na okay lang ako. Syempre ako pa ba? Ha.ha.ha.” Pang-uuto ko sa aking sarili. Nag-out ako sa account na yun at nag log-in sa isa ko pang account ng may nag- pop up sa notification ko. ‘Flynn added story on his my day’ I click it and there I saw a conversation. Tumulo lalo ang luha ko sa nabasa ko.

Flynn: Mahal, salamat kasi nandiyan ka palagi sa tabi ko. Mahal na mahal kita sana alam mo yan.
Unknown: Mahal din kita sobra, Flynn. Magkikita pa tayo. Iloveyou mahal ko.
‘Shit, bakit ako ganito?’ Kagat sa labing usal ko sa likod ng aking isipan. Ngayon ko lang naisipan na mag log-in sa isang account ko and fuck lahat pala ng post niya ay di ko makikita sa isang account ko kasi hina-hide niya sa akin. Fuck bakit ang tanga ko. Di naman ito totoo pero bakit parang nasasaktan ako ng sobra? Focc. Di niya alam na meron akong isang account at siya lang ang friend ko don. Huta! Inis-stalk ko siya and there I saw a tag post from a girl. Eayan Cuils her named. ‘I L O V E Y O U M Y M A N💕’ Nanggagaliitin akong binasa ang comment box nabasa ko ang reply ni Flynn sa tag post ng babae. ‘Iloveyoumygirl.💕’
Hera: Support po ako sa inyo mamc at papc.
Lead: Support bro.
Hiquin: Sana lahat may ka ilabyuhan. Putsa. Kainggit.
Nanlalabo na ang mga mata ko kaya di ko na kinaya ang basahin ang iba pang comment. I saw his name online kaya nag new tab ako para e-open yung tunay na account ko. Tinignan ko sa active list ang pangalan niya at online siya. Ngunit ni di man siya nag reply sa mensahe ko kanina. Nakatulala lang ako habang tinitigan ang pangalan niya sa active list ko ngunit wala akong balak ichat siya. Kaya gumawa ako ng one shot. Entitled “Why you cheated me?” I type those words to construct a story ilang minuto rin bago ako natapos. Lahat ng nasa puso ko. Lahat ng sakit. Lahat ng nasa isip ko inilagay ko doon sa storyang ginawa ko. And after a minute I edited it then posted it to my timeline. Na divert yung attention ko sa paggawa ng one shot. Ngunit wala pa rin akong natanggap mula sa kanya. Iniyak ko na nga sa sakit bawat tipa ng letra sa laptop ng keyboard ko. Basang basa ang mukha ko kaya’t pinunasan ko ito. Ilang minuto lang ang lumipas tumunog ang notification ko and I received 51 reactions in 5 minutes, 15 comments from different people. I read lahat ng nag comment.
Slewin: Hangggggannda po. Tagos sa sakit. Huhu.
Leo: Nasaktan to panigurado. Okay lang yan bal.
Malvieve: Ateee. Bakit ganitooo? Ang sakit ng storya mo. Huhu.
Handrei: Lahat lang sila nag checheat. Mga di putang mga tao.
Lev: Ang gago ng lalaki. Bwesit siya.
Fed: Okay ka lang Miss A.?
Grtid: Tagos sa puso. I feel you author.
Jwel: Share button please. Ang ganda kasi kahit lame siya.
Pyar: Support here.
Nireplayan ko sila sa comment box ng pasa salamat sa pagbabasa. Dahil di ko makayanan ang replyan lahat nang magcomment. ‘Kung alam niyo lang gaano ka sakit ang bawat senario’ng iyan pano pa kaya sa nararamdaman ko.’ Usal ko sa likod ng aking isipan.

“Sana sinabi mo sa akin na ayaw mo na, kaya naman kitang pakawalan kahit puso ko’y masaktan.” I posted. Then ilang oras lang din ay nag pop up ang message ni Flynn sa akin.

Flynn: Hmmm. Talaga?
Kinakabahan ako nang basahin ang message niya sa akin.
Me: Huh? Anong ibig mong sabihin?
Kumaripas sa kaba ang aking dibdib dahil sa tanong niya.
Flynn: Talaga? Kaya mong pakawalan?
Me: What do you mean Flynn? Hindi kita maintindihan.
Flynn: Sorry. I’ll be inactive na. Don’t message me anymore. Laro laro lang to diba? Landi landi lang to. Sorry natagalan. Bye. Thank you nakilala kita.
Tumulo ang luha ko sa nabasa ko. Fvck. Landi lang pala ang lahat sa kanya. Kasi sa akin hindi e. Mahal ko na siya e. Napamahal na siya sa akin. Ganon lang yun?

Hindi ko ni replayan ang mensahe niya habang siya ay still typing pa.

Flynn: You still there? Sorry. I am so sorry. But I’ll be honest with you hindi talaga kita gusto. I’ve tried to like you back but too hard to do. I don’t why. I’ll take my distance with you Lace. I am so sorry. Bye, thank you for liking me.
Yun na lang ang huling mensahe at nag log-out na ako. Itinihaya ko ang buo kong katawan sa sariling kama at don ko iniyak lahat ng sakit sa unan ko. Focc. ‘What have I done?’ I’ve rejected in real life pati ba naman sa pekeng mundo mararamdaman ko ulit to?’ Ang tanga ko bakit di ko inisip na RPW ang pinasok ko. Lahat ay di totoo. Lahat ay pwedeng mabago. Lahat ay nakasulat. Lahat ay tinipa lamang gamit a bagong teknolohiya. Bakit di ko naisip yun. Bakit di naisip na lahat ng nadito ay pwedeng ibago kasi hindi naman talaga totoo? Focc. Di ko namalayan na nakatulog na pala ako. Dahil sa pagkagising ko na mumugto na ang mata ko. Pinunasan ko ng bimpo ang aking mata dahil na mamaga na dahil sa pag-iyak.

Makalipas ng ilang buwan di na rin ako nag online. I’ve deleted my RPW account and have copy to my works I’ve posted there. Kinuha ko lahat bago ko denilete account na yun. And I started posting my stories on my own page. Gumawa ako ng page para don ko na lang ipost ang nga works ko. Okay na rin ito atleast I’ve learned a lot. After ‘break up kuno’ nag focus na ako sa pag-aaral ko. And after those heart aches in role play world I’ve learned how to the face reality.
I’ve learned to come out from the fake world. At nalaman ko rin kong papaano magpapakatotoo. And now I am not afraid to face reality. And thanks to those people I’ve became friend in role play world. Thanks to him kung hindi dahil sa kanya hindi ako naging ganito ngayon. And because of our break up di ko makilala siya. The man that I love through rpw. And he is the man that I became my best buddy now. The man that I became my beshyy. Because the man who broke my heart was a gay. Flynn in rpw and Gabriel a.k.a Gabriella in real world. “Ang liit ng mundo no? Kasi sa dinami dami ng tao sa mundo ng rpw ikaw pa yung nakausap ko nung gabing yun.” Usal ko habang naglalakad kaming dalawa pa punta ng fast food chain.
“Yuckyy nga besshy e. Duh! Wag mo na ipa alala sa akin yan kasi nakakasuka. Yucks!” Maarting usal nito sa akin. “Focc. Kadiri kang bakla ka! Magpakalalaki ka na kasi.” Natatawang usal ko. “In your dreams.” Mataray na usal niya. “Oyyy. May gwapoo ohh.” Turo ko sa likoran niya. Napatalikod siya kaya’t kinutusan ko siya ng dalawang beses. “Aray!” Nakakunot noong usal niya. Tumakbo sabay tawa. “Ayan kasi lalaki ang iniisip mo. Lika na mag kape na lang tayo. Since malapit lang naman ang coffee shop dito sa fast food chain na pinuntahan namin.

🌾My Ticklish girlfriend.🌾


“K-keziah babe, ano kasi. Ammmm. Pwede bang adfhakjdbs” nagkakabulol-bulol na usal ko. Nakita kung kumunot ang kanyang noo at binigyan ako ng nagtatakang pagmumukha. “Ha? Ano yung adhsghsjnagag?” Takang tanong nito sa akin. ‘Tangina ba’t di ko masabi sa kanya.’ Tanong ko sa aking isipan. Tinitigan ko siya habang inginuso ko ang aking bibig. “Anong ginagawa mue?” Tanong nito sa akin. Malamyang binitawan ko ang nguso ko at nangliliit na mata na tinitigan siya. ‘Tsk! Bat ba ang slow ng babaeng to!? Shit! Gustong gusto ko nang halikan yung labi niya! Nyeta.’ Nag-aalborotong usal ng aking isipan habang nakatitig parin sa kanyang inosenteng mukha. Ting! I have my third plan! Hinablot ko ang kanyang kamay at isinalikop ito habang inu-umpisahan ko na siyang ilakad. Ang plano ko ay dadalhin siya sa plaza for sure madaming mag-couple don na naghahalikan. Bwhahahaha. “Ang daming tao dito Hade pfft. Ba’t dito mo naisipang pumunta?” Tanong na usal nito sa akin. “Hmmmmm. Wala lang.” Tudong ngiting usal ko. She furrowed her eyebrow trying to read what’s on my mind. I looked away trying to escape her confused eyes. Hindi niya naman siguro malalaman yung gusto kong gawin. Ilang segundo lang ang nakakaraan ng nasa harapan ko na siya. “Keziah? Anong mukha yan? Pffft.” Pilit na patagong tawag ko. “Yung totoo anong iniisip mo?” Tanong nito sa akin. ‘Fuck girls senses!’ Mura ko sa likod ng aking isipan. “Hmmm. K-kasii nakita ko kasi sa Tv yung dalawang magkasintahan. Hmmm. N-naghahalikan then nacucurious ako kung ano’ng feeling ng yung…” Sabay nguso ko sa mga labi ko sa harapan niya. “…yung ganyan. Y-yung ki-kiss” Namumulang tugon ko nito. “Alam mo ang bakla mo Hades! May pa nguso nguso ka pang nalalaman jan. Pffft.” Natatawang usal niya. Bumalik ako sa serious mood ko ‘Aishhhh! Damn bakla pala pag umamin ka na gusto mong makiss kahit isa!?’ Hindi ko siya inimikan nang tawanan niya lang ako. Hmmmp! ‘Bakla pala ah. Pwes di muna tayo bati. Amp!’ “Tssss. -.- Pag naman talaga may pagka mala-bakla yung boyfriend ang hirap kausapin ng matino.”Pabulong na usal niya ngunit rinig ko parin ito. Napahinto ako sa paglalakad habang siya naguguluhang tumitig sa akin. “Hmmm. Hindi ako bakla. I was just curious what’s the feeling of having first kiss. How’s the feeling of your lips. How soft it is. How lucky I am that I kissed my only girl. How flavorful our lips is.” I sternly uttered while staring at her. Hinila niya ako papuntang tahimik na lugar at ako naman nagpatianod sa kanyang paghila. “Hmmmm. San tayo?” Nakangusong usal ko. Kita ko ang expresyon ng mukha niya. “Pffft. Ang cute mo pagnakanguso habang seryoso Hades. Pano mo nagagawa yan? Pfft.” Suhestiyon naman nito sa akin. “E ikaw kasi ang manhid mo. I want to kiss you Keziah. I badly want to kiss you but I don’t know how to do it. Baka kasi mabastos kita or worst baka maypinaglalaanan ka ng first kiss mo and I do—.” Diretsong usal ko ngunit i na niya ako pinatapos ng putulin niya ito. “Shhhh! Okay I’ll let you kiss me now.” Nanlaki ang dalawa kong mata dahil sa sinabi niya. Tila nag bunyi ang aking puso sa narinig ko. “Fuck! Really?” I questioned for being disbelieving.
She just smile while nodded her head. “Omy totoo? Seryoso? Talaga ba? Ey Focc did you just say Y–” Di ko na natapos ang sasabihin ko ng biglang pinihit niya ang mukha at mariin ako hinalikan sa labi. Nanlaki ang mga mata ko sa bilis ng pag arangkada niya sa mga labi ko. She move her lips into mine then make way to kiss my lips easily. ‘Focc ang galing niya.’ Usal ko sa aking isipan dahil sa pagkabigla. She stop the kiss while smiling without dumping her lips into mine. I held the back of her neck to reply her kisses. I saw her cheeks getting red while badly held her laughed in the middle of our kisses. ‘Why is she laughing?’ Tanong ko sa aking isipan. I move my hand to her hair and make some circles on her neck. ‘She badly laughing on my kisses.’ I uttered behind my mind. Di na niya talaga na pigilan at tumawa na siya ng napakalas lakas. “O-oh f-fHAHAHAA Ffocc HAHAHAAHHAHAHAHAHhahaAHAHA. Buwahahahahhaha.” Matay matay na tawa niya. I look at her confusedly why she laughed that badly. “Hahaha. I can’t hold hahahah. It HAHAHAHAHAH.” Natatawang usal niya habang pilit napinipigilan ang pagtawa niya. Hinawakan niya ang leeg niya na tila parang nakikiliti ito. “Why did you laugh?” Tanong ko nang tumigil na siya kakatawa. I saw her ashamed kaya hinawakan ko siya sa balikat ngunit tumawala lang ito dahil sa kiliti. “Hmmm. K-kasi may ano ako. Kiliti. Yung kiliti ba ganun, kiliti. Sorry.” She uttered while seriously stares at me. I gave her my big question mark face as a reply. “Oo nga. May kiliti ako.” Naka pout na usal niya. I hug her ngunit tinawan niya lang ulit ako. Juskong babaeng to kung di pa ako na curious about kissing di ko malalaman na napaka kilitiin pala nitong girlfriend ko. “By any chance, how can I kiss you if you are so ticklish?” I asked with curiosity . “I’ll kiss you whenever you want to.” She utters. “What if I badly want to kiss you anywhere?” Tanong ko ulit nito. “Eh? Anywhere talaga?” Tanong nito but I just nodded. “Then ask me to kiss you.” Usal niya. “Hmmm. Talaga? Okay! Usapang matino yan ah.” Paninigurado ko. She hug me at bumaon sa dibdib ko. “Itong baklang to kung di ko lang mahal e. At hinalikan ako sa labi.” Unfair you call it but it’s funny to ask for kiss though. Haha.